NLP jest praktyczne, bo mówi o doświadczeniu - o twoim doświadczeniu; o tym, jakie ono jest, a nie - jakie być powinno.

  

"Neuro" odnosi się do umysłu i do tego, w jaki sposób organizujemy nasze życie umysłowe.
"Lingwistyczne" określa język, sposób jego używania i oddziaływania na nas.
"Programowanie" zajmuje się powtarzającymi się zachowaniami i tym, co robimy, kiedy chcemy osiągnąć określony cel.

  

Tak więc NLP interesuje się rozmaitymi powiązaniami, bo nasze myśli, mowa i działania są tym, co nas wiąże z innymi ludźmi, ze światem i z wymiarem duchowym.

  

NeuroLingwistyczne Programowanie jest solidnie zakorzenione w psychologii teoretycznej i w badaniach, jednak przede wszystkim zajmuje się działaniem. Pomaga znajdować większą liczbę możliwych wyborów w życiu umysłowym i fizycznym, przez co daje wolność do poznawania ducha.

  

Punktem wyjścia NLP jest ciekawość i fascynacja ludźmi. Jest nim studium struktury subiektywnego doznania.
Jak robimy, to co robimy? Jak myślimy? Jak się uczymy? Jak wpadamy w złość? Jak ludzie wybitni w rozmaitych dziedzinach osiągają tak wiele? Żeby odpowiedzieć na te pytania, NLP poznaje sposoby naszego myślenia i czucia oraz bada, czy też "modeluje" doskonałość we wszystkich zawodach. Tego co odkryje może potem nauczać innych. Celem jest doskonałość dla wszystkich.



  

Filary NLP
Filar I : Zbudowanie więzi z samym sobą, a potem z innymi.

Pierwszą i główną zasadą jest relacja, szczególnie zaś wartościowa relacja wzajemnego zaufania i wrażliwości, nazywana więzią. Może się ona odnosić zarówno do twojej relacji z samym sobą, jak i z innymi osobami.
Im lepsza więź na poziomie fizycznym, tym lepsze będziesz miał zdrowie i samopoczucie, ponieważ różne części twojego ciała będą ze sobą zgodnie współpracowały.
Im lepsza więź umysłowa z samym sobą, tym bardziej jesteś ze sobą pogodzony, ponieważ różne części twojego umysłu są zjednoczone.
Dobra więź na poziomie duchowym może się objawiać poczuciem przynależności do większej całości, wykraczającej poza indywidualną tożsamość, oraz znajomością swojego miejsca na świecie.
Konflikty wewnętrzne stają się przyczyną konfliktów zewnętrznych, a jakość więzi, jaką mamy ze sobą, często bywa odzwierciedleniem tego, co osiągamy w relacjach z innymi ludźmi.

Tak więc najpierw więź z samym sobą, a potem z innymi.


Filar II: Wiedza o tym, czego pragniesz.

Dopóki nie będziesz wiedział, czego chcesz, nie będziesz mógł zdefiniować sukcesu.
W NLP nazywa się to ustalaniem celu lub wyniku. Chodzi tu o sposób myślenia.
Nieustannie zadajesz sobie pytanie: "Czego pragnę?", a innych pytasz: "Czego ty pragniesz?" To zupełnie co innego niż rozpoczynania od pytania: "W czym tkwi problem?"
Wiele osób wychodzi od tego pytania, potem znajduje winnego i - być może - uzdrawia sytuację, ale nigdy nie osiąga tego, czego chce, ani też nie pomaga innym w realizacji ich pragnień.


Filar III: Ostrość postrzegania.

Chodzi o korzystanie ze zmysłów; o patrzenie, słuchanie i odczuwanie tego, co się z tobą w danej chwili dzieje. Dzięki temu możesz się dowiedzieć, czy jesteś na drodze wiodącej do celu.
Informacja zwrotne mogą ci posłużyć - jeśli pojawi się taka konieczność - do dokonania zmian w tym, co robisz. W naszej kulturze rzeczą naturalną jest nie zważanie na tego rodzaju informacje.
Dzieci są ich świadome. Możemy jednak odzyskać ciekawość i ostrość postrzegania, którą posiadaliśmy w dzieciństwie.


Filar IV: Głębokość zachowań.

Masz do wyboru wiele możliwości działania.
Im więcej możliwości do wyboru, tym większa szansa na sukces. To, co robisz, zmieniaj tak długo, aż osiągniesz to, czego pragnąłeś.
Wydaje się to proste, nawet oczywiste, a jednak często postępujemy wręcz przeciwnie. Rząd kontynuuje swoją politykę nawet wtedy, kiedy wyraźnie widać, że nie przynosi ona spodziewanych efektów.
Podobnie dzieje się w relacjach między ludźmi. Czy zdarzyło ci się podczas kłótni z partnerem zabrnąć w ślepy zaułek, a mimo to dalej przeć do przodu?